El Capricho

Na een nacht met regen is het vanochtend gelukkig weer droog. Buiten ontbijten zou kunnen, maar het is een beetje zompig. Onze gepensioneerde Duitse buurman - die vier maanden op reis is - kiest wel voor een ontbijt buiten. Hij heeft een tafelkleedje over zijn kampeertafel getrokken met alles strak gerangschikt; mes, bord, vork en koffiemok. Sehr gründlich. Is vast aan het oefenen, zijn vrouw komt eerdaags langs voor twee weken. Die is nog niet gepensioneerd. In een gesprekje van 10 minuten wisten we alles😜.

We gaan op tijd op pad voor een rit van 400 kilometer met een tussenstop bij een gebouw van een beroemde Spaanse architect. Daarover later meer. Nabij ons vertrekpunt spotten wij pelgrims die de bedevaartstocht naar Santiago de Compostella maken. Daar zijn wij gisteren langs gereden maar wij kunnen nog jaren teren op ons bezoek aan Lourdes vorig jaar. Santiago hebben we overgeslagen. Wel veel respect voor de wandelaars.

Zeg je Spanje, dan zeg je Gaudí. Op onze route ligt El Capricho, een bouwwerk gemaakt tussen 1883 en 1885 (https://ap.lc/IDRHm). Een alleraardigst gebouw. We lezen o.a. dat Gaudí nogal vol was van zichzelf, getuige ook zijn megalomane project in Barcelona. Wij denken e.e.a. te kunnen terugzien in de beeltenis van de beste man. Neus omhoog. Doelstelling is nog steeds zijn Sagrada Familia af te ronden vóór zijn 100ste sterfdag in 2026. Overigens zelden zo'n mooi bouwwerk gezien. El Capricho van ons bezoek van vandaag wordt ook wel een van zijn bevliegingen genoemd, maar wist deze dus wel te voltooien voor zijn dood. 

En tot slot, je kunt het nooit iedereen naar het zin maken. Nabij San Sebastian draaien we om 18.00 Camping Itxaspe op. Ik verwijs vast naar de foto met het uitzicht. Morgen meer. Onze campingplek loopt enigszins af en daarmee houd je rekening of je voor- of achteruit het perceeltje opdraait. Met onze keuze doorbreken we een patroon. Dit impliceert dat wij met onze uitgang gepositioneerd staan tegenover de uitgang van een camper met een Zwitsers kenteken. Kan ons het schelen, genoeg ruimte over. Dat vinden de Zwitsers dus niet. Ze komen mopperend aanlopen, gunnen ons geen blik waardig, laten bijna hond Wodan op ons los, maar we geven geen krimp. Ook in het restaurant geen ontdooiing. Wíj hebben een heerlijke vakantie.

Einde van dag 19.